Zdrowie

Ponad 600 szpitali to model, którego Polska może nie być w stanie utrzymać – uważa prof. Piotr Czauderna. Ekspert postuluje przeniesienie odpowiedzialności za placówki z powiatów na poziom województw oraz stworzenie znacznie bardziej skoncentrowanej sieci szpitali ostrodyżurowych. W jego koncepcji miałoby ich pozostać około 200–250. 🔎 Zmiany w organizacji polskiej ochrony zdrowia miałyby być znacznie szersze niż sama reorganizacja szpitali. Chodzi również o lepsze połączenie podstawowej opieki zdrowotnej, ambulatoryjnej opieki specjalistycznej oraz lecznictwa szpitalnego. 🏥 Powiaty nie powinny zarządzać szpitalami? Zdaniem prof. Piotra Czauderny obecny sposób organizacji własności szpitali wymaga zmian. Ekspert uważa, że powiaty mają zbyt ograniczone możliwości finansowe i organizacyjne, aby skutecznie odpowiadać za funkcjonowanie dużych placówek medycznych. 📌 Alternatywą miałoby być przeniesienie odpowiedzialności właścicielskiej i zarządczej na poziom regionalny. W praktyce oznaczałoby to większą rolę województw. Konkretne rozwiązanie – czy kompetencje powinny trafić przede wszystkim do samorządów wojewódzkich, czy administracji rządowej – pozostaje kwestią do rozstrzygnięcia. 🇩🇰 Inspiracją może być Dania Prof. Czauderna wskazuje na rozwiązania funkcjonujące w innych państwach europejskich. Jednym z przykładów jest Dania, gdzie organizacja ochrony zdrowia opiera się na strukturach regionalnych. Innym przykładem jest Hiszpania, w której funkcjonują regionalne obszary zdrowia. 💡 Kluczowa idea jest jednak podobna: większa integracja zarządzania placówkami działającymi na określonym obszarze. Według eksperta sama zmiana właściciela szpitali nie wystarczy. Konieczne byłoby również stworzenie mechanizmów współpracy pomiędzy różnymi częściami systemu. 🔗 POZ, specjaliści i szpitale jako jeden system Podstawowa opieka zdrowotna, ambulatoryjna opieka specjalistyczna, szpitale ogólne oraz placówki wysokospecjalistyczne powinny być ze sobą znacznie lepiej powiązane. 📊 Jednym z możliwych rozwiązań jest tworzenie konsorcjów i klastrów zdrowotnych, które łączyłyby poszczególne poziomy opieki. Taka współpraca powinna być formalnie określona, a sposób jej finansowania powiązany z zasadami ustalanymi przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Chodzi o to, aby placówki nie funkcjonowały jako całkowicie niezależne podmioty, lecz tworzyły spójną ścieżkę leczenia pacjenta. ⚕️ Szpital powiatowy nie powinien robić wszystkiego Kolejnym elementem proponowanych zmian jest wyraźniejsze określenie zakresu działalności poszczególnych szpitali. Zdaniem prof. Czauderny mniejsze placówki nie powinny koncentrować się na wysokospecjalistycznych procedurach tylko dlatego, że mogą one poprawić ich wynik finansowy. 💰 Jednym z rozwiązań mogłaby być zmiana wyceny świadczeń, między innymi internistycznych i chirurgicznych. Rozważane mogłoby być również finansowanie ryczałtowe szpitali powiatowych. Dzięki temu placówki mogłyby w większym stopniu skupić się na podstawowych zadaniach, które mają realizować na rzecz lokalnych mieszkańców. ⚠️ Największym problemem może być opór społeczny Każda reforma sieci szpitali oznaczałaby również konieczność zmierzenia się z reakcją mieszkańców i lokalnych środowisk politycznych. Dla wielu osób lokalny szpital jest symbolem bezpieczeństwa. Dlatego każda informacja o jego przekształceniu, ograniczeniu działalności czy zmianie profilu może wywoływać sprzeciw. Prof. Czauderna uważa jednak, że obecny model ochrony zdrowia znalazł się w momencie, w którym potrzebne są znacznie głębsze zmiany. 📌 System tworzono w innych warunkach demograficznych i finansowych. Obecne problemy – zarówno organizacyjne, jak i kadrowe – wymagają jego zdaniem nowego podejścia. 📞 Pacjent potrzebuje sprawnej nawigacji po systemie Reorganizacja szpitali powinna iść w parze ze wzmocnieniem innych form opieki. Szczególne znaczenie miałaby mieć podstawowa opieka zdrowotna oraz ambulatoryjna opieka specjalistyczna. 🧭 Jednym z pomysłów jest utworzenie centrów obsługi pacjenta oraz specjalnych infolinii. Ich zadaniem byłoby wskazywanie pacjentom, gdzie powinni szukać pomocy w konkretnej sytuacji. Takie rozwiązanie mogłoby również ograniczyć liczbę pacjentów trafiających do szpitalnych oddziałów ratunkowych, gdy ich problem może zostać rozwiązany na innym poziomie opieki. 🔢 Ilu szpitali potrzebuje Polska? Na pytanie o docelową liczbę placówek nie można – zdaniem eksperta – odpowiedzieć wyłącznie poprzez wskazanie jednej liczby. 📈 Potrzebne są przede wszystkim analizy map potrzeb zdrowotnych, uwzględniające m.in. demografię, dostępność personelu, potrzeby mieszkańców oraz możliwości finansowe systemu. Prof. Czauderna wskazuje jednak, że utrzymanie obecnego modelu obejmującego ponad 600 szpitali jest bardzo trudne. Szczególną uwagę zwraca na placówki działające w pełnym trybie ostrodyżurowym. 🚑 200–250 szpitali ostrodyżurowych? Jedna z najbardziej konkretnych propozycji dotyczy właśnie tej części systemu. Prof. Czauderna uważa, że liczba szpitali działających w pełnym trybie ostrodyżurowym powinna zostać ograniczona do około 200–250 jednostek. To poziom zbliżony do obecnej liczby szpitalnych oddziałów ratunkowych. 🚨 Zdaniem eksperta stworzenie skonsolidowanej sieci szpitali ostrodyżurowych powinno być jednym z pierwszych kroków reformy. Nie musi to oznaczać jednak prostego zamykania pozostałych placówek. Kluczowe byłoby określenie ich właściwego profilu, zakresu świadczeń oraz miejsca w całym systemie. 🏥 Mniej szpitali czy lepiej zorganizowana sieć? Propozycja prof. Czauderny dotyczy więc nie tylko liczby placówek. Chodzi przede wszystkim o zmianę sposobu organizacji całego systemu – od podstawowej opieki zdrowotnej, przez specjalistów, aż po leczenie szpitalne. 🔎 W takim modelu każda placówka miałaby jasno określone zadania, a pacjent powinien otrzymywać pomoc na właściwym poziomie, bez konieczności samodzielnego poszukiwania odpowiedniego miejsca. Ostateczny kształt ewentualnej reformy wymagałby jednak szczegółowych analiz oraz decyzji dotyczących zarówno finansowania, jak i odpowiedzialności poszczególnych szczebli administracji. Źródło: rozmowa prof. Piotra Czauderny z „Menedżerem Zdrowia”.